Historia Lotnictwa Polskiego
 
     
   
     
 
 

Teisseyre Jerzy Henryk

  • Strona główna \ Osoby \ Teisseyre Jerzy Henryk
  • Polski konstruktor lotniczy.

    Urodził się w 1902 r.

    W latach 1918-20 odbywał służbę w Wojsku Polskim. Po demobilizacji (w stopniu kaprala) kontynuował naukę w VIII. Gimanzjum Realnym, gdzie w 1921 r. zdał maturę.

    W 1921 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Już jako student pracował w poznańskiej firmie lotniczej WWS "Samolot". Uczelnię ukończył w 1926 r. uzyskując dyplom inżyniera.

    W tym samym roku wyjechał do Francji, gdzie m.in. pracował jako robotnik we francuskich fabrykach silników lotniczych. Oprócz tego do czerwca 1928 r. uczył się na wieczorowych studiach z aerodynamiki i mechaniki lotów na Sorbonie.

    W lipcu 1928 r. powrócił do Polski, i rozpoczął pracę na stanowisku samodzielnego konstruktora w ZMPiL w Lublinie.

    Tam w latach 1929-30 opracował samolot LKL-2bis. Dużo pracował z inż.Rudlickim, przy obliczeniach w ramach projektów:

    • R-VIII
    • R-IX
    • R-XII
    • R-XIII
    Począwszy od lipca 1930 r. rozpoczął pracę w PWS, jako kierownik zespołu obliczeniowego w biurze konstrukcyjnym.

    Pracował przy projektach:

    • PWS-11
    • PWS-12bis
    • PWS-6
    • PWS-20bis
    • PWS-21
    • PWS-24
    Zaangażował się poważniej przy projekcie PWS-54, biorąc udział w większości prac obliczeniowych i podczas badań w tunelu aerodynamicznym.

    W lipcu 1933 r. został służbowo przeniesiony na stanowisko zastępcy kierownika zespołu konstrukcyjnego w PZL. Jego zadaniem był udział w modyfikacji projektu PZL-30 na wersję znaną jako LWS-6 Żubr.

    Dalej współpracował z inż.Rudlickim, wykonując prace pomocnicze przy projekcie R-XX.

    W 1935 r. przeszedł do LWS, gdzie pracował na etacie szefa biura kostrukcyjnego.

    Opracował tam następujące samoloty:

    • LWS-2
    • LWS-3 Mewa
    • LWS-7 (pozostał tylko jako projekt)
    Po wybuchu II wojny światowej, przedostał się do Francji, szlakiem wiodącym przez Rumunię.

    W okresie luty - czerwiec 1940 pracował w zakładach Dewoitine, przy organizaji produkcji.

    Po kapitulacji Francji udał się do Angli, gdzie dostał przydział do służb technicznych w stopniu podporucznika.

    W lutym 1941 r. udał się do Turcji. Od maja 1941 r. został szefem biura konstrukcyjnego w THKUF w Etimestgut. Dodatkowo pracował jako wykładowca na politechnice w Stambule.

    Pracując w Turcji, opracował następujące typy:

    • THK-2
    • THK-5
    • THK-5A(10)
    • THK-11 (projektu nie ukończył, z powodu powrotu do kraju)
    Po powrocie do Polski, od kwietnia 1947 r. pracował w PZL Wrocław "Fasil". Był tam na stanowiskach: szefa produkcji, a nastepnie jako kierownik grupy konstrukcyjnej Warszawskiego Centralnego Studium Samolotów.

    W tym samym czasie prowadził wykłady na Politechnice Wrocławskiej.

    Jego ostatnim projektem było dostosowanie w grudniu 1949 r. samolotu Piper Cub do wersji pływakowej.

    W tym samym miesiącu został mianowany na dziekana Wydziału Lotniczego na Politechnice Wrocławskiej. W roku 1955 nadano mu tytuł docenta, a dwa lata później tytuł profesora nadzywczajnego.

    W 1962 r. obronił pracę doktorską. Od lipca 1964 r. prowadził przez dwa lata wykłady w Ghanie, na Uniwersytecie Technicznym w Komasi. Po powrocie w 1966 r. został kierownikiem Zakładu Pojazdów Samochodowych na Politechnice Wrocławskiej.

    W 1968 roku został mianowany na profesora zwyczajnego. Od 1973 r. przeszedł na emeryturę.

    Zmarł w 1988 r.

    Źródła:

    • Tadeusz CHWAŁCZYK, Andrzej GLASS, Biblioteczka Skrzydlatej Polski "Samoloty PWS", WKiŁ, Warszawa 1990
    • Stanisław P. PRAUSS, "Z Zakopanego do Stag Lane", Ossolineum, Wrocław 1996