Babiński - szybowce nr 1 i 2

Szybowce zbudowane w 1912 roku przez ucznia gimnazjum Zbigniewa Babińskiego w Milanówku pod Warszawą.

Szybowiec nr 1 był w układzie dwupłata. Powstał w I połowie 1912 roku. Jego cechą charakterystyczną była duża powierzchnia nośna (ok. 40 mkw) co pozwalało mu utrzymywać się już przy wietrze 2 m/s. Został rozbity podczas prób latawcowych (bez pilota na pokładzie).

Szybowiec nr 2 został zbudowany przez Babińskiego w 1913 roku. W stosunku do poprzednika miał mniejsze wymiary i był w układzie Chanute'a. Sterowanie odbywało się porzez zmianę położenia środka ciężkości. Za podwozie służyły nogi pilota.

Szybowiec był oblatywany zarówno przez Babińskiego jak i przez Władysława Zalewskiego. Najdłuższe loty wykonywał jednak 14-letni Kazimierz Wasiutyński z racji najmniejszej wagi.

Szybowiec Babińskiego nr 2 był dwupłatem o drewnianej konstrukcji. Skrzydła drewniane kryte płótnem. Usterzenie skrzynkowe. Załogę szybowca stanowił pilot.

Szybowiec	nr 2
Rozpiętość [m]	6,8
Długość [m]	4,4
Wysokość [m]	1,5
Powierzchnia nośna [mkw]	16
Masa własna [kg]	25
Masa całkowita [kg]	85
Obciąż. pow. skrzydeł [kg/mkw]	5,3
Doskonałość [-]	7
Opadanie min. [m/s]	1,5
Prędkość lotu [km/h]	36

Źródła:

• Andrzej GLASS "Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939", WKiŁ, Warszawa 1977